ΑΓΧΟΣ!!!

Όλοι το έχουμε νιώσει κάποια στιγμή. Ένα αίσθημα ότι δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Μία πίεση που μας αναγκάζει να προσπαθήσουμε περισσότερο. Όμως πως βιώνουμε όλοι το άγχος;

Επιστήμονες λένε πως υπάρχουν δύο βαθμίδες: Η πρώτη είναι μόλις το νιώσεις που έχει ευεργετικές ιδιότητες με απελευθέρωση ορμονών και άρα μπορείς να κάνεις κάτι πιο αποδοτικά κτλ. Η δεύτερη είναι όταν παραμένεις καιρό σε τέτοια κατάσταση και πλέον αρχίζεις να νιώθεις κόπωση δυσκολία συγκέντρωσης και παρόμοια συμπτώματα.

Βέβαια κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά. Ξέρω φίλους και συγγενείς που με τη πρώτη στιγμή καταθέτουν όπλα και νιώθουν αδύναμοι να κάνουν το οτιδήποτε. Άλλα άτομα σαν εμένα λειτουργούμε πολύ καλά κάτω από άγχος. Προσωπικά πολλές φορές νιώθω πως μπορώ να λειτουργήσω μόνο κάτω από κάποια πίεση. Ενδεικτικό είναι πως οι περισσότερες εργασίες μου έχουν γίνει στις τελευταίες μέρες τις διορίας μου. Βέβαια πολλές φορές ασχολούμαι με κάτι από την μέρα που θα το λάβω αλλά και πάλι κινητήρια δύναμη είναι το άγχος…

Για όσους με διαβάζουν, γράψτε πως λειτουργείτε και εσείς κάτω από άγχος. Αντέχεται στην πίεση του;

Η κουτσομπόλα...

Την γνωρίσαμε ως Veronica Mars, τον φόβο και τον τρόμο κάθε κατεργάρη στο λύκειό που πήγαινε. Κάθε της άγγιγμα ηλεκτρίζει και όχι με καλό τρόπο τους Heroes ως το όχι και τόσο μικρό κοριτσάκι του μεγάλου αφεντικού. Η συζήτηση μαζί της είναι ίσως η μόνο ευχάριστη στιγμή ανάμεσα στις αιματηρές αποστολές σου στους αγίους τόπους υπακούοντας στην Assassin's Creed. Δεν διστάζει να σε χωρίσει αν και έχεις αφιερώσει όλη σου τη ζωή στην βελτίωση της καριέρας της, αφήνοντας σε Forgetting Sarah Marshall. Πλέον γνωρίζει κάθε μικρή λεπτομέρεια από τις ζωές των «κατακαημένων» πλουσίων εφήβων του Manhattan όντας το Gossip Girl.

Είναι η Kristen Bell, η αγαπημένη μου ξανθιά στην αμερικάνικη τηλεόραση. Γι αυτήν την κοπέλα θα έκανα όσα μισώ απλά για να είμαι μαζί της. Επειδή όμως δεν είμαι τόσο ονειροπό λος αλλά και ως γνωστό προτιμώ τις μελαχρινές μου αρκεί να την βλέπω ή να την ακούω όπου παίζει. Κάνει τη πιο βαρετή ατάκα να ακούγεται έξυπνη. Είναι το κάτι στη φωνή της που με κάνει να μη μπορώ να περιμένω να ακούσω τη συνέχεια.

Δυστυχώς πλέον δεν παίζει στο Heroes οπότε ο μόνος τρόπος να την ακούσω είναι η σχεδόν γελοία σειρά του CW. Χωρίς την Kristen Bell δεν θα καθόμουν να δω ούτε δευτερόλεπτο αλλά στο τέλος κάθε επεισοδίου η φωνή της με καλεί να δω και το επόμενο. Ευτ υχώς, ακούγεται πως θα επιστρέψει στο Heroes σύντομα οπότε θα μπορώ να πάρω τη δόση μου κανονικά. Ίσως και μία ταινία Veronica Mars να μην είναι και τόσο επιστημονική φαντασία. Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε τι περιμένει την ταλαντούχα ξανθιά!

Life In Technicolor ii

Η πιο όμορφη μελωδία στο τελευταίο album των Coldplay έγινε επιτέλους κανονικό τραγούδι. Από μόνο του αξίζει την προσοχή σας αλλά το βίντεο είναι το κερασάκι στην τούρτα. Απλα απίστευτο...

Έρχεται Επιτέλους Τριήμερο!!!

Αν και παράδοξη δήλωση από το άτομο που πέρασε το τελευταίο τρίμηνο παίζοντας στον υπολογιστή χωρίς να κάνει τίποτα κουραστικό το περιμένω πως και πως!
Οι τελευταίες βδομάδες με την προσπάθεια μου να επιστρέψω στην ρουτίνα μου με κούρασαν φαίνεται. Ειδικά αυτή η βδομάδα άρχισε με τρελή κούραση. Μπορώ και εγώ λοιπόν να περιμένω με χαρά το ακόλουθο τριήμερο και ας με κράξετε όσο θέλετε! Άντε καλή ξεκούραση σε όσους κουράστηκαν και ας ευχηθούμε ότι δεν θα γεμίσω με νέα θέματα εκθέσεων να γράψω…

He's Just Not That Into You / Απλώς Δεν Σε Γουστάρει

Μία ταινία με τίτλο που κάθε υπερβολικά ρομαντική γυναίκα πρέπει να βάλει καλά στο μυαλό της. (Και η πρώτη ταινία που είδα στο κινηματογράφο μετά από μήνες χάρη σε καλές μου φίλες υπεύθυνες και για τη μεταφορά μου εκεί)

Λοιπόν από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνεις ότι αν και σίγουρα ρομαντική κομεντί, (παίζει η Jennifer Aniston τι θα ναι; Ντοκιμαντέρ;) θέλει να ξεφύγει από τις υπόλοιπες και να προβάλει κάτι διαφορετικό. Αν και αποτυχημένες σχεδόν όλες οι άλλες απόπειρες του Hollywood να κάνει κάτι τέτοιο, εδώ μάλλον βρήκαν τον σωστό δρόμο.

Το θέμα της ταινίας: «Μην ακούς την κάθε ιστορία αφού αυτή ήταν η εξαίρεση, σπάνια συμβαίνει, και αποκλείεται να τύχει και σε σένα» ήταν ωραίο και φρέσκο όπως και η μερική μόνο διάψευση του προς το τέλος. Με άρεσε ο χωρισμός της ταινίας σε τμηματάκια με τίτλους-ατάκες, όμοιες με του κεντρικό, δίνοντας μία ιδέα του τι θα βλέπαμε στη συνέχεια. Το ίδιο δεν μπορώ να πω όμως και για τους μονολόγους, που ακολουθούσαν κάθε τίτλο, σε μορφή συνέντευξης ανθρώπων στο δρόμο, που αν και ενδιαφέροντες από μόνοι τους χαλούν τη συνοχή της ταινίας και σου δημιουργούσαν την ιδέα ότι έβλεπες Sex And The City.

Η σταδιακή σύνδεση όλων των ιστοριών γίνεται με αρκετά πιστευτό τρόπο. Οι επιμέρους ιστορίες από την άλλη αφήνουν μια ελαφριά γεύση ξαναζεσταμένου φαγητού αφού όλα κάπου τα χεις ξαναδεί. Αισθάνεσαι όμως και κάτι καινούριο αφού αν και είναι κοινότυπες περιγράφονται με πιο αληθοφανή τρόπο. Οι χαρακτήρες που τις απαρτίζουν μάλιστα, φαινομενικά μόνο ανήκουν στα κλασικά πρότυπα χαρακτήρων τέτοιου είδους ταινιών και αποδεικνύονται πιο πλήρεις και αληθοφανείς. Εδώ δυστυχώς είναι φανερή η υπερπροσπάθεια των σεναριογράφων της ταινίας για να διαφέρουν αφού υπάρχουν στοιχεία στα οποία εστιάζουν υπερβολικά ενώ κάποια τα αφήνουν απλά να υπάρχουν ως στάνταρ όπως σε κάθε κομεντί.

Τελικά σαν σύνολο η ταινία μπορώ να πω ότι μ’ άρεσε. Οπότε δείτε την αν δεν είστε πιο κυνικοί από μένα και δεν θέλετε να δείτε μια ακόμα ρομαντική ταινία τύπου παραμύθι (πόσες πια πρέπει να δούμε) αλλά μία που τουλάχιστον προσπαθεί να εστιάσει στις πραγματικές σχέσεις σήμερα. Επίσης δείτε την απλά επειδή είστε γυναίκα και παρόλο που παρουσιάζονται όλα από την γυναικεία πλευρά λέει και αρκετές αλήθειες και για τις δύο πλευρές (κυρίως για την γυναικεία φυσικά). Μείνετε μακριά αν το θέμα των σχέσεων άλλων ανθρώπων σας αφήνει παγερά αδιάφορο ή είστε σε μία σχέση που δεν εμφανίζει προβλήματα γιατί αυτή η ταινία μάλλον θα φέρει στο φως κάποια που δεν περιμένετε ή απλά επειδή είστε άντρας και υπάρχουν αρκετές ταινίες φτιαγμένες για μας εκεί έξω.

Για όσους ρίχνουν μια ματιά στο Blog μου λυπάμαι για την απουσία μου απλά δεν έβρισκα τι να γράψω και να πω την αλήθεια ούτε τώρα έχω οπότε θα μιλήσω για έναν από τους λόγους απουσίας μου. Λέγεται Prince of Persia και αν και μικρό παιχνίδι είναι γενικά πολύ διασκεδαστικό. Οπότε όσοι έχετε κονσόλες νέας γενιάς ή αξιοπρεπή υπολογιστή δώστε του μία ευκαιρία.

Να αρχίσω να τρομάζω;

Φοβερή φάρσα αλλά έτσι όπως έχει εξελιχθεί το θέμα ας φροντίσουμε τουλάχιστον μην φτάσει μέχρι τους δημιουργούς. Μην τους δίνουμε και ιδέες...